Ang Ritwal sa Pag-ukay sa mga Anik-anik sa Karaang Kaban


Ang mga butang, mga butang ra gyud na sya
Walay huna-huna, walay panumduman,
walay kasingkasing.
Pero nganong manghinugon man ko sa mga butang, hilabi na
kung pinaagi sa ila,
naa koy mahinumduman?

Daghang mga rason nganong ilabay nimo ang mga butang.
Shempre, una, kung wa na kay kabutangan.
Pinakasakit, kung wa nay bili kining tanan -
kung bug-at na dalhon ug gusto na nimog gaan.

Pero sama sa tawo, duna pud siguroy kinabuhi ang mga butang.
Duna siyay kaugalingong panahon -
nagabag-o, nagalubad, nagahanap.
Sama pud sa panumduman
ug kinabuhi sa tawo.

Ang lawas sa tawo,
moabot ang panahon,
mahimo na lang butang.
Hilabi na kung wala nay makahinumdum sa tanan.
Walay bili ang usa ka butang, kung walay makahinumdum sa iyang bili.

Busa manghinaut na lang ko,
nga unta, lapad kaayo ang akong panumduman,
arun mapaigo ang tanang butang nga angay hinumduman.

Apan makawang lang guihapon siguro kining tanan, kung wala koy masultihan.

Usahay, gusto ko sunugon na lang ang mga butang
nga wala ko nasayod asa akong kabutangan.
Kung sunugon man gud, murag mahimo siyang sagrado -
daw gibalik nimo sa iyang abo nga ginikanan.

Ang yuta jud diay ang pinakagamhanan sa tanan.
Siya, ug siya ra jud
ang makasagubang sa tanan.